अख्खो नागेशबाब मेळोवन दिवपी दीस !

  अख्खो नागेशबाब मेळोवन दिवपी दीस  

नागेश रामदास करमली. एक अनवळखी मनीस. तो कोण तें म्हाका खबर ना. ताचें कवितेकडचें नातें कितें तेंय म्हाका खबर ना. तो खंय काम करता तेंय म्हाका खबर ना. पूण तो कोंकणी भाशा मंडळाच्या तिसरे ‘कविराज’ कोंकणी काव्य स्पर्धेचो एक परीक्षक आसा. ही खबर म्हाका म्हजो इश्ट आनी  कवी शंकर परुळेकर हाणे दिली. ही खबर आसली जानेर 1969 तली.तो तेन्ना पणजे कस्टम हावसांत काम करतालो. हांव धेंपें कॉलेजांत फर्स्ट ईअर आर्टस् करतालों. हे काव्य स्पर्धेची खबर म्हाका आमचे कॉलेजींतले मराठी भाशेचे प्रोफसोर यस. यस. नाडकर्णीन दिल्ली आनी हे स्पर्धेंत कविता धाडपाकूय सांगल्लें. तस्मात हांवें त्यो कोंकणी भाषा मंडळाच्या पणजेच्या ऑफिसांत धाडुनूय दिल्ल्यो. हें ऑफिस जे बिल्डिंगेत आसलें तातुनूच आमच्या इन्स्टिट्यूट ऑफ इन्स्ट्रक्शन हायस्कूल (म्हात्म्याच्या) चे दोन वर्ग चलताले. ह्या स्कुलांतल्यान हांवें 1968 त यस. यस. सी. उत्तिर्ण केल्ली. पूण कों. भा. मंडळ हे संस्थेकडें तसो कसलोच संबंद येंवक नासलो. आनी ताणी आयोजित केल्ले स्पर्धेचो एक ज्युरी करमली आसलो. म्हाका ही खबर कळटकूच ताचे संबंदान हांवें  परुळेकराक विचारलें. ताणे आपल्याक कांयच खबर ना अशें सांगलें. ताचो एखादलो काव्यसंग्रह बी आसलो जाल्यार वाचून काडचो असो विचार मतींत आयल्लो. कारण तो मेरेन बाकीबाब, बालकवी, कुसुमाग्रज, रेगे, सुमित्रानंद पंत, महादेवी वर्मा अशे मराठी, हिंदी कवी वाचून काडलेले. इंग्लीश पाठ्यपुस्तकांनी जितली म्हण इंगलीश कविता  आसली तीय वाचून काडलेली.

म्हजो शेजारी कोंकणी कवी र. वि. पंडित आनी ताची सगळी कविता हांवें वाचलेली. तें सोडलें जाल्यार कोंकणी संबंधान आनी विशेश कांयच खबर नासलें आनी तेन्नाचें कोंकणी मुखपत्र‘राष्ट्रमत’ तेंय तशें वाचपाक मेळनासलें. आमगेर ‘ गोमन्तक’ आनी ‘प्रदीप’ हीं दोन मराठी वर्तमानपत्रां येतालीं. हीं दोनूय वर्तमानपत्रां कोंकणी विरोधी. पूण हातूंत केन्ना कवी करमली हें नांव केन्ना आयकूंक नासलें.

हे स्पर्धेचे आनीक दोन परीक्षक आसले. तांतल्या एकाचें नांव मात्शें आयकल्लें मात्शें. मनोहरराय सरदेसाय हांकां कसलो तरी आकाशवाणीचो गीताखातीर पुरस्कार मेळ्ळा ही खबर एक पावट गोमन्तकांत वाचलेली. तो कविता बरयता, इतलें खबर जाल्लें. पूण ताचे काव्यसंग्रह प्रसिद्ध जाल्या काय ना, हें खबर नासलें. तिसऱ्या परीक्षकासंबंधान एक खबर जाल्लें की तो ऑल इंडिया रेडियोचो डेप्युटी डिरेक्टर आसलो. शिवाय तो फ्रिडम फायटरुय आसलो. मनात दिसून गेलेंच की जाका कवितेंत फिशालकाय ना तांकां कविता स्पर्धेचे ज्युरी कशे नेमतात काय? अशे तरेचे प्रश्न मनात उपरासप हो प्रो. यस. यस. नाडकर्ण्यांच्या लेक्चरांचो परिणाम आसलो. ही खबर आसली 1969 च्या जानेरांतली. सुमार 45 वर्सांपयलींची.

नागेश करमली हाचेविशीं म्हाका इतली उत्सुकताय कित्याक तें मात म्हाका कळनासलें. मदीं एक दीस पणजे म्हजो म्हात्म्यागेर आमकां हिंदी शिकोवपी म्हजो शिक्षक श्री लिंगनाथ नाईक मेळळो. ताका हांवें करमलीविशीं विचारलें कारण हांव कविता बरयतां हें ताका खबर आसलें. ताणे सांगलें की रेडिओचेंर एक करमली आसा, अशें आयकलां. पूण ताचेविशीं आपल्याक  चड कांय खबर ना. वगीच म्हजे तकलेंत एक विचार आयलो, रमेश भगवंत वेळुस्कार हें नांव तरी खंय कोणाक खबर आसा? लोकांक सोडाच तें रमेश भगवंत वेळुस्काराक तरी खंय खबर आसा?

जालें. स्पर्धेंत भाग घेतल्या कवींचें कवी-संमेलन पणजेच्या क्लुब व्हास्कु दे गामात आयतारा दीस 26-1-69 क सांजवेळच्या साडेचारांक आसा अशें आमकां आमंत्रण पावल्लें. सांजवेळाहांव आनी शंकर परुळेकर पणजे मेळ्ळे. आमी काफे भोसलेंत एक एक चा माल्ली आनी चार जावन एक धायेक मिनिटांनी आमी थंय पावले. परुळेकारुय आयचे स्पर्धेतलो एक स्पर्धक आसलो.ह्या क्लबाच्या हॉलांत खूप व्हडले व्हडले हारशे आसले. गडगंज लाकडांच्यो फ्रेमी आसलेले. ते म्हाका खूप घोस्ताक गेले. हॉलभर फुलांची आरासूय पळयली आनी कोंकणी भाशा मंडळाच्या कविसम्मेलनाच्या ह्या फुलवंत आयोजनाचें कौतुक दिसलें. हांवें तें परुळेकाराक म्हटलें. तो म्हणपाक लागलो, “तें तशें काय ना. आरे हांगासर दांस, काजरां चालूच आसता. त्या कारणाखातीरक्लुबाच्या आयोकांनी केल्ली ही आरास”. आमी पावले तेन्ना थंय बरेच लोक दिसले. चडशे अनवळखी. पूण ल्हवू ल्हवू लोकांची संख्या गर्देंत रुपांतरीत जायत येतना पळयली. हांगासरल्या हारशांक लागुनूय गर्देची जाणीव प्रकर्शान जाता. कार्यक्रम जालो. स्पर्धेंत पयलो पुरस्कार म्हाकाच मेळ्लेलो. तो म्हाका मेळटलो ही एका टक्क्यान लेगीत म्हाका अपेक्षा नासली. कोण्ण नासलेलो खिणात कोण तरी जावन गेल्लो. “ नांव नासलें ताका मेळ्ळें रे नांव” अशी ती अवस्था आसली. कार्यक्रम सोंपलो तेन्ना कोंकणी खातीर वावुरपी खूप लोक म्हाका मेळपाक आयले. ही अनपेक्षित घटना आसली. तातूंत एक मनीस आसलो मिस्टर नागेश करमली. कितलेशेच दीस पयलीं जाका मेळपाक हांव रावतालों तो मनीस म्हजे सामकार उबो आसलो. एके कवितेन म्हाका कितले मनीस आनी कितें कितें जोडून दिले तें हांव अचळय अणभवतालों. फुलां, कॅश पयशे आनी एक व्हडली ढाल आनी भौमान ही व्हडली जोड आसली. हे वेळार सातवेंत आठवेंत शिकपी एका भुरग्याचो “चंवर” नांवाचो एक माणकुलोच आनी सुंदर काव्यसंग्रह उजवाडाक येतालो. हो कवी आसलो आमचो इश्ट माधव बोरकार. ही प्रकाशनाची घटना ही त्या दिसाची म्हाका सगळ्यांत चड आवडलेली घटना.

मि. नागेश करमलीन म्हजी खबर काडली. हांव करतां कितें, हांवें कितें कितें बरयलां, तें ताणे जाणा जावन घेतलें. ताचे वांगडा प्रकाश पाडगांवकार आसलो. ताका हांव कवी म्हण मात पयलेच पावट वळखतालों. तो म्हात्म्यागेर नायट स्कुलांत शिकपी. हांव डे स्कॉलर. एकाच वर्सा मॅट्रीक पास जाल्ले.  थंय संमेलनात कविता सादर करपाक जमलेल्यां 30-32 कवींमदी तोच एकटो म्हजे वळखीचो कवी आसलो. आनी आता प्रकाश गोवा आकाशवाणीचेर काम करतालो म्हण ते दोगूय म्हाका वांगडाच मेळपाक आयल्ले. मि. करमलीन दुसरेच दिसा म्हाका आकाशवाणीचेर आपयलो. इतलो तेंप रेडिओ हें एक व्हडलें आकर्शण आसले. त्या रेडिओचेर म्हाका एक रेडिओ आर्टिस्ट म्हाका आपयतालो. आनी ह्या आपोवपांत जें आपलेपण आसलें तें भौ ओडलायणे आसलें.

कार्यक्रम सोपोवन हांव, परुळेकार आनी बोडके नांवाची एक कवयित्री जिणेय स्पर्धेत वांटो घेतलेलो, चलत फेरीबोटीच्या धक्क्यामेरेन आयलीं. ती मेडिसिनाचो अभ्यासूय करताली.  तिका पलतडीं बेतींत वचून दिवचले वचपाचें आसलें. आमी तिका फेरीबोटीमेरेन पायली आनी आमी प्रासार वचपाखातीर चलपाक लागले. वाटेक कस्टम हावसाकडें अप्सरा हॉटेलांत चा घेवपाखातीर रावले. चा घेतना म्हाका परुळेकारान सांगलें की हांव आयज पयलेच दिसा कोंकणीतल्या मनोहरराय, रवीन्द्र केळेकारसारक्या मोठ्या साहित्यिकांच्या वांगडा  बसलो. हाचेमुखार वचपाचो हो योग परत काय आसपाचो ना. हे फुडें आसतलें तें फकत रिपिटिशन. आनी हें रिपिटिशन म्हटल्यार म्हटल्यार फकत मिरवप. म्हाका कितें जाय मिरवप काय सातत्यान नवें सृजन अशें म्हाका ताणे विचारलें. हांवें ताका सांगलें की मिरवप हांव बिलकुल करपाचो ना. पूण ह्या मिरयतल्या लोकांचो त्रास जातलोसो दिसना तुका, हांवें ताका विचारलें. परुळेकार म्हणपाक लागलो की जातलो, मिरयतल्या लोकांचो त्रास बाकीच्या लोकांक सदांच जायत आयला. तुजेकडें हें सगळें सोंसपाची ताकत आसत जाल्यार तूं खऱ्या अर्थान तरुंक शकतलो. ना जाल्यार तूं खऱ्या अर्थान ना जातलो,ताणे सांगलें. हांव रातीकडें घरा पावलों तेन्ना म्हजो बापूय हांव घेवन आयल्ल्यो गजाली पळोवन चक्रावल्लो. ताका उमेत जाल्लीच. आतां ती उमेत घरभर जाल्ली. पूण ताणे म्हाका म्हटलें की हे पुरस्कार तकलेक मारतात. पांय जमनीर दवरुन चलप गरजेचों आसता. भौमानांतलो अभिमानूच काडून उडोवपी हीं  बापायचीं आनी परुळेकाराचीं उतरां मात म्हाका सदांच याद उल्लीं.

दुसरे दिसा हांव कॉलेज जाल्याउपरांत साडेतीन पावणेचारांच्या सुमाराक हांव एमिसोर दे गोअ चे पांवडे चडलों. रेडिओचो आनी म्हजो एक पोन्नो संबंद आसलो तो म्हटल्यार म्हज्या दादान एमिसोर दे गोअ चेर देड दोन वरांचे एक संगीत  नाटक सादर केल्लें जातून ताणे प्रमुख संगीत भूमिका केल्ली. म्हाका लेगीत रेडिओचेर प्रोग्राम करुंक जाय आसलो. तो कार्यक्रम कसलो आसलो तें मात म्हाका खबर नासलें पूण तें मि. नागेश करमलीन न्हय नागेशबाबान थारयल्लें आनी तें म्हाका तें म्हाका रोकडेंच कळ्ळें. पयलेच दिसा रेडिओवयल्यो वातावरणांत मि. नागेश करमलीचो नागेशबाब केन्ना जालो कळ्ळेंच ना. पयली गजाल म्हटल्यार रिडिओर येवपाचेंय आमंत्रणूय म्हाका ताणेच दिल्लें. हांवें एमिसोराचेर पांय दवरतांच म्हज्या मनात एक विचार आयलो की म्हाका हांगा कोण वळखतलो? पूण थंय ऑफिसांत बसलेल्या कोणे तरी म्हटलें की इंग्लीशींत म्हटलें की “ टॅल नागेश दॅट द विनर ऑफ यस्टर्डेज पोएट्री कोंटेस्ट इज कम.” म्हाका दिसतालें की म्हाका हांगा कोण्ण वळखुंचोना. पूण म्हज्या मनातलो म्हजो दुभावी विचार चुकीचो आसलो. शिवाय हो मनीसूय गोंयकार नासलो. ताच्या अॅक्सँटावयल्यान तो केरळी आसूंक जाय अशें दिसलें. ते भायर ताणे कविता स्पर्धेचो कार्यक्रम पळयला आसूंक जाय हेंय ताच्या उलोवपांतल्यान कळटालें. ताणे म्हाका “हॅव अ सीट” म्हण आपलेच मुखावयले कदेलीर बसपाक लायलो.

साहित्याच्या निर्मात्यांक समाजांत केदो मान आसा हाचें दर्शन म्हाका घडटालें. म्हजी कविता म्हाका ह्या दर्शनाचो प्रसाद दिताली. पांच मिनटांभितर नागेशबाब आयलो. आनी म्हाका घेवन तो रेडिओ केंद्राचो न्युज एडिटर श्री विष्णू नायक हाचेकडें गेलो. ताणे म्हजें उर्बेभरीत स्वागत केलें. म्हज्या बरपाची चौकशी केली. ताणे आपल्या चेंबरांत चा मागयली. हें स्वागत अद्भुत आसलें. ताणे म्हाका बरयत राव असो सादो दिसपी पूण मनासावन आशिर्वादूच दिलो अशें दिसलें. एक जबरदस्त बळगें म्हज्यांत, म्हज्या शिरंतरांत स्पर्श करीत येता हाची म्हाका जाणीव जायत येताली.

चा पाणी जातकूच नागेशबाब म्हाका घेवन एका अशा मनशाकडें वचपाक गेलो जाका मेळपाक हांव सामको आशेल्लों. पयशिल्ल्यान हांवें ह्या शालीवाहनाक  हांवें कांय पावट पळयल्लो.हांव पणजे इंस्टिट्युट ऑफ इंस्ट्रक्शन ह्या हायस्कुलांत (म्हात्म्यागेर) शिकतालों ते शाळेच्या इमारतींत सकयल्या मजल्यार आनी बरोब्बर आमच्या वर्गापोंदाच ताचो म्हटल्यार बाकीबाबांचो फ्लॅट आसलो. यस. यस. सी. च्या मराठी पाठ्यपुस्तकांत तांची गोंया संबंदान एक सुंदर कविता आसली. पूण तांची “माझ्या गोव्याच्या भूमीत” ही एक अप्रतिम कविता हांवें तांचे ‘समग्र कवितेंत’वाचलेली. ही कविता म्हाका खूप आवडलेली. ही कविता आसली मराठीतल्या बा. भ. बोरकर हांची आनी कोंकणीतल्या आमच्या बाकीबाबांची. आनी हे कवितेंतल्या “माझ्या गोव्याच्या भूमीत येते चांदणे माहेरा / ओलावल्या लोचनांनी भेटे आकाश सागरा” ह्या ओळींनी तर म्हाका सामकें पिशें लायल्लें. ताचें कारणूय तशेंच आसलें. आमच्या शेजरा एक नवी व्हंकल कुळारपणाक आयल्ली.ती सुंदर आसली. म्हजेपरस एक दोन वर्सां व्हडली आसत. तशें तें काय तिचें कुळार नासलें. तिच्या कुळारा तिची आवय, बापूय कोण्ण नासलीं. ते खातीर तिका शेजान्नीन आपल्यागेर हाडलेली.ती तिची लागशिल्ली सोयरीय आसली. पूण शेजान्न तिची सामकी आपली धूवशी अपुरबाय करताली. ती थंय म्हयनोभर उल्ली. तिची आनी म्हजी दाट इश्टागत जाली. ती म्हाका आपलो धाकटो भाव मानपाक लागलेली. हांतल्यानूच भाव भयणांमदलो राग मोग अशो गजालीय आकाराक आयल्यो. तिका आमगेर जेवणाक आपयली. सुमार एका म्हयन्याचो काळ सामको आनंदान गेल्लो.तिका पावपाचो दीस आयलो तेन्ना ती म्हाका वेंगेंत घेवन खूप रडली. हांवूय रडलों. अशे ते दीस, तिच्या कुळारचे दीस, म्हाकाय एक वेगळेंच देणे दिवन गेल्ले. आनी बाकीबाबाचे कवितेंत जेन्ना हांवें “माझ्या गोव्याच्या भूमीत येते चांदणे माहेरा / ओलावल्या लोचनांनी भेटे आकाश सागरा”  ” ह्यो ओळी वाचल्यो तेन्ना हांव सामको कित्याक पिसावन गेलों तें म्हाका बरे तरेन कळटालें.म्हाका बाकीबाबाचेंय अणभवविश्व समजून येतालें. ते म्हजे भयणीची म्हाका याद जाता तेन्ना आयजूय म्हज्या दोळयांत दुकां तिच्या पयसावपाचें दुःख लपेटून उबीं जातात तेन्ना म्हाका याद जाता त्यो “ माझ्या गोव्याच्या भूमीत सुखाहून गोड व्यथा / रामायणाहून थोर मूक उर्मिलेची कथा” ह्यो ओळी. अशी अद्भुत कळाशी आसलेल्या प्रतिभावंताकडें, जाका मेळपाक हांव कितलेशेच दीस जाले आंवडेतालों त्या बाकीबाबांकडें,  म्हाका नागेशबाब घेवन वयतालो.

कांय दिसांपयलीं म्हाका नागेशबाबांसंबंदान कित्याक इतली ओड लागलेली, ताचें हेंच कारण आसलें काय कितें, असो एक विचार म्हजे मतींत लखलखून गेलो. कितें आसता काय मनशां मनशां संबंधांतलें नातें? एका वेगळ्याच जाणीवेंतल्यान म्हाका नागेशबाब उक्तो जायत वयतालो. तशी आमची सारखी ओळखूय आजून जांवची आसली. पूण आमच्यांतलें कवितेचें तशेंच कोंकणीचें नातें मात दृढ जायत येता हें म्हाका जाणवलें. जिणेतले हे अत्यानंदी खीण नागेशबाब म्हजेखातीर उक्ते करीत येतालो. आमी बाकीबाबाच्या चेंबरावटेन वयताले. ताच्या चेंबराचें दार उक्तेंच आसलें. तो आपले कदेलींत बसून एका पुस्तकांत नदर रोमून बसलेलो. आमचे जागीन ताणे आपली पुस्तकांतली नदर आमचे मोखली. “ यो नागेश” असें म्हण ताणे आमकां भितर आपयले.

नागेशबाबान म्हजी ओळख करुन दिली. कोंकणी भाषा मंडळाच्या ‘कविराज’ पुरस्काराचो जैतिवंत कवी. बाकीबाबान आपली शाल सांवरीत आपलो हात म्हजेवटेन केलो. ‘पाराबेंश’ अशें म्हणत ताणे एमिस्सोर दे गोअ चे पुर्तुगेज पद्धतीन म्हजें अभिनंदन केलें. म्हाकांय पुर्तुगेज येता आसल्यान ताची स्टायल म्हाका आवडली. ज्या मनशाक हांव केन्नासावन मेळूंक आंवडेतालों ताची भेट अशी म्हजें अभिनंदन करपी आसतली अशें हांवें मात लेगीत चितूंक नासलें. बाकीबाबाची देहबोली कवितेन आपले खाशेले आयटीन कांतयल्ली कशी म्हका दिसली. हांव इतले लागच्यान तांकां पयलेच पावट पळयतालों. एक कोंकणी मनीस जाणे आपले मराठी कवितेन मराठी मनशांच्या मनाचेर गारूड केलें त्या असामान्य प्रतिभेच्या मनशाक हांव इतले लागच्यान पळयतालों, हाचो म्हाकाच विस्वास बसनासलो. ताणी कवितेचेच आस्थेन म्हजी खबर घेतली. हांवें कितें कितें बरयलां तें जाणून घेतलें. हांव कितें करतां तेय जाणून घेतलें.

म्हजे मतींत येतालें की हांवें कांयच ना म्हटल्यार एक म्हयनोभर ‘गीतार’ ह्या बाकीबाबाच्या काव्यसंग्रहाची पारायणा केल्यां, हें ताका सांगचें, पूण सांगलें  ना. ही कितें सांगपासारकी गजाल, असोय एक विचार मनात येवन गेल्लो. हांव चिंत्तालों तें अशें म्हाका प्रत्यक्षांत मेळटा हो अणभवूच म्हाका नवो आसलो. आनी म्हाका एक गजाल समजनासली की नागेशबाबाक काय हावें ताका म्हाका मेळय अशें सांगूंक नासलें. कारण काल मेरेन तो म्हाका वळखनासलो. शिवाय आमचें उलोवपूय चड वेळ जांवक नासलें. म्हण्टकूच ताका हो फावोर मारपाचो प्रश्नूय नासलो.पूण ताणे आपूण जावन ही भेट घडोवन हाडलेली. हो संयोग घडोवन हाडपी नागेशबाब सदांच म्हजे मतींत ताज्जो आसा.

आमचें बाकीबाबाकडें उलोवप चलतालें. कवितेसंबंदान तो म्हाका सांगतालो की जाका कविता बरोवपाची आसता ताणे आपल्या बुजुर्गांची कविता वाचूंक जाय आनी सांगात्यांचीय वाचूंक जाय. आपणे आपली भास बरे तरेन आयकूंक जाय. भाशेंत संगीत आसता. भाशेंत अणभव सांठोवन दवरपाचें गुपीत आसता. आपल्याक येतल्या हेर भासांतलीय कविताय जमल्यार वाचपाक जाय. अशा संदर्भांतलें उलोवप चलतालें ते मजगतीं नागेशबाब मात्सो चेंबराभायरुय वचुनूय आयल्लो. पूण तो येंवचे पयलींच थंय एक क्रिश्चन अस्तुरी आयली. शिडशिडीत आंगाची, आंगार सोनचांफ्याची झांक आसलेली. वय जरी पन्नाशीवटेन धांवतालें तरी आंगार तरणेपणाच्यो घनदाट कुरवो राखून दवरलेली, आपल्या मोठ्ठ्या दोळ्यांतल्या तेजान तशेंच आपल्या मस्त हांस्त्या मुखामळाक लागून सयभोंवतणच्यो नदरो अचळय आपले वटेन ओडून घेवपी ती अस्तुरसुंदरी. ती ताचेकडें पुर्तुगेज मारपाक लागली. तिचे हात बरेंच कितें उलयताले. तिच्या आंगळ्यातली नृत्यात्म अदाकारी अणभवताना म्हाका बाकीबाबाची “करांतुनी तव खिदळत आले स्तनाकार पेले” ही “जपानी रमलाची रात्र” हे कवितेची ओळ अचळय याद जाली. बाकीबाब ललना-ललितगजालींत विरघळत वयता तें पळयलें. पांच जायत आयल्लीं. नागेशबाबान आनी हांवें बाकीबाबाचो निरोप घेतलो. ही अस्तुरी पुर्तुगेज कार्यक्रम पळयता अशें म्हाका नागेशबाबान सांगलें. आनी आमी सामके भायर येवपाक आयले. हांव आज पणजेंतली एक पाज पळयतालों. ती सकल बोक द् व्हाक मेरेन सकल देंवताली. हांवें नागेशबाबाक सांगलें की ही मुळसांतली नंदादीप बिल्डिंग,हातूंत म्हजो मराठी प्रोफसोर यस. यस. नाडकर्णी रावता. हांव हांगा पावलां. नागेशबाब हांगासर आपली सायकल दवरतालो. ती ताणे घेतली आनी आमी सायकलींतल्यान पणजे तात्याचे ब्राम्हणेंत पावले. सुमार 45 वर्सांपयलींची ही फामाद ब्राम्हणी. तेन्ना हिच्यामुखार आनी एक ब्राम्हणी आसली. तीय तेन्नाची फामाद ब्राम्हणी. तिचें नांव आसलें “ काफे सेंत्राल”. तात्यागेर भितर सरचे पयलीं ‘थंय या’ अशे विचार आयल्ले. पूण आमी गेले तात्यागेर. थंय आमी  टॉमाट भाजी, पाव, चा माल्ली. चा घेतां घेतां हांवें ताका बाकीबाबांचो  ‘गीतार’ हो संग्रह खूप आवडलो हें सांगलें.ह्या संग्रहाक महाराष्ट्र राज्य साहित्य पुरस्कार फावो जाल्लो. नागेशबाबाकडें हांवें एक खंत काडली की कोंकणीत मराठी सारके साहित्यिक कार्यक्रम जायनात, ते जांवक जाय अशी म्हजी मनशाय हांवें ताचेकडें उक्तायली. करया, करया अशें ताणे म्हटलें. ते आतां आमीच करुंक जाय अशेंय ताणे म्हटलें. बील फारीक करुन आमी भायर आयले. नागेशबाब तेन्ना थंयच प्रोग्रेस हायस्कुलाकडें रावतालो. निरोप घेंवचे पयलीं ताणे म्हाका एक खूप महत्वाची खबर सांगली. “युवावाणींत सादर करपाखातीर धायेक मिनिटांखातीर लागतल्यो कोंकणी कविता घेवन यो” अशें म्हाका ताणे सांगलें.हांवें ताका हाडटां म्हण सांगलें आनी आमी एकामेकाचो निरोप घेतलो. नागेश रामदास करमली हांच्या सांगातांतलो हो म्हजो पयलोच दीस.

नागेशबाब गेल्या उपरांत म्हाका खूप एकटें एटकें दिसलें. म्हजे जीणेत हो दीस कितलींशींच वैचारिक स्थित्यंतरां घडोवन हाडपी आसलो. म्हका कितल्योशोच नव्यो गजाली मेळोवन दिवपी आसलो. आनी एक अख्खो नागेशबाब मेळोवन दिवपी दीस आसलो. आनी म्हज्या मनातली म्हाका एकटें एटकें दिसपाची भावना विरुन गेली कारण आता हांव कितल्याशाच जाणांच्या काळजांत पावल्लों. — सत्यनगर.10-02-2013.

 5-2-2018 तारकेक आमचे भौमानेस्त इश्टस्वातंत्र्य सैनिककवीरेडिओ आर्टिस्ट नागेश करमली हांकां 85 वर्सां पूर्ण जाल्यांतआपली साडेआठ दसकांची जीण ताणी अन्यायाचो विरोध करीतजिणेवांगडा झगडतूच काडल्याहे खातीर तांची अणभवसमृद्ध जीणअन्यायाचें निवारण समर्थपणान करपाक सदांच उर्बेभरीत उरची म्हण तांका साडेअश्टदशकपूर्तिच्या समयार खूप खूप परबीं!” –  रमेश भगवंत वेळुस्कार

KonkanMail

WE RESPECT YOUR OWN LANGUAGE, LITERATURE, CULTURE, CRITICS, TIPS, ENVIRONMENTAL JUDGEMENT AND FLOCKING TO-GATHER THE WORLD-MOST GOODNESS : Indian Cottespondant

3 thoughts on “अख्खो नागेशबाब मेळोवन दिवपी दीस !

  1. सर , शुभगोयें ! तुमि सदाच उर्बेभरीत उरची! साडेअश्टदशक पूर्तिच्या वेळार तुमका खूप खूप परबीं!” — गोपीनाथ शाहा

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

9 + 1 =

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)

Categories

Log In

No social networks were enabled in the Widget.

Log In

Log In
Translate »